کمک های اولیه (First Aid)

کمک های اولیه عبارت است از : مراقبت های اورژانسی و درمان یک فرد آسیب دیده یا مصدوم، قبل از رساندن وی به مراکز درمانی مجهز.

کمک های اولیه به معنای نخستین کمک هایی است که در هر محل یا مکان به هنگام وقوع سانحه یا بد حال شدن ناگهانی، در مصدوم باید انجام پذیرد. قبل از این که مصدوم تحت مراقبت و درمان های پزشکی قرار گیرد امدادهای اولیه لازم توسط افراد غیر پزشک در ابعاد گسترده و تمام زمینه ها با استفاده از امکانات موجود می تواند در نجات مصدوم موثر واقع شود.

بنابراین با استفاده از تکنیک وسیع کمک های اولیه در مورد مجروحین و مصدومین می توان به کسانی که در معرض مرگ حتمی قرار دارند حیات دوباره بخشید.

بدین ترتیب آموزش کمک های اولیه نقشی اساسی در نجات جان بیمارانی خواهد داشت که دچار سانحه شده اند و احتیاج به کمک های سریع دارند بدون اینکه فرصتی برای یادگیری اینکه از کدام نوع از کمک های اولیه باید استفاده نمود موجود باشد.

first__aid

تمام کسانی که با کمک های اولیه به نوعی سروکار دارند نظیر امدادگران، پرستاران و پرسنل حمل بیماران ضمن به کارگیری تخصص و مهارت خود باید وظایف و اختیارات خود را به روشنی درک نمایند تا از تصمیمات اشتباه و اعمال غیر صحیح اجتناب نموده و با شناسایی مصدومی که بیشترین آسیب را دیده است، سریعاً در مورد اینکه کدام مصدوم در اولویت قرار دارد اطلاعات لازم را بدست آورده و کمک ها لازم را به کار گیرند.

مثلاً کار اشتباه و تصمیم نابجایی است اگر در مقابل بیماری که وقفه تنفسی دارد و در حال مرگ است وقت خود را با یک مجروح که خونریزی جزئی دارد تلف نمایند.

در چنین مواردی امدادگر هوشیار کسی است که به سهولت بر اوضاع تسلط یافته بدون تجاوز از حدود خود و دست زدن به اقداماتی که در حوزه وظایف پزشکان است به نکات زیر توجه داشته باشد :

  • سریع اما بدون دستپاچگی اقدام کند.
  • مصدوم یا بیمار را از هر لحاظ راحت کند.
  • سریعاً پزشک را مطلع کند.

توجه دقیق به نوع، کیفیت و زمان وقوع سانحه می تواند بسیاری از مسائل را حل نماید مثلاً اگر احتمال می دهد مصدوم مورد سوء قصد واقع شده است ضمن اعمال کمکهای اولیه پلیس را خبر کند.

بدین ترتیب از اتلاف وقت جلوگیری شده، مراحل اعمال امدادهای اولیه ضروری به صورت صحیح و اصولی انجام یافته است.